Litclub.ge

* * * ნიავი, ია, ნარგიზი...
ნიავი, ია, ნარგიზი,
ავტომობილი კრიალა,
დილამ ასფალტის სარკეზე
ნავივით გაისრიალა.

აგერ მზის ამომთოვრება,
მაღლა ღრუბლების გარდავლა,
მან ერთი ჩემი ცხოვრება
ათას წელს გადაამრავლა.

გადაამრავლა, უმალი
მსგავსი წუთისა, ჩრდილისა
და მესმის ხმა იდუმალი:
წამოდექ, ძეო დილისა!

ო, ძეო დილის! აწ განვლის
გრძნობა სიბნელის ნაფლეთის
აღმოსავლეთის, დასავლის,
ჩრდილოეთის და სამხრეთის.

მზემ, ხმალი რომ არ დაჰკიდა -
რაც ფერებია, რაც დავლა,
ცხოვრება კიდევ და კიდევ
ათასზე გადაამრავლა!

მზემ, ლაჟვარდში რომ შეზრდილა,
თავისი სახე ნახა და -
ეს ყვავილები, ეს დილა
მარადისობად გახადა.

1938